Nazanin Bayramzadeh

چیزی که همیشه دوست داشتم توی کلاسام داشته باشم اون ذوق و انگیزه یادگیریه و اینکه بتونم با توجه به کلاسی که دارم درس بدم یعنی یه متد نداشته باشم که هر روز هر کلاس رو همونجوری پیش ببرم چون توی موسسه که بودم با سنین مختلف و سطح های مختلف و علایق مختلف سر و کار داشتم. یه مثال ساده میزنم واستون من یه کلاس داشتم که تو این کلاس 13 تا پسر نوجوون بودن و اکثرا شر بودند و هیچکودوم حواسشون به درس نمیدادن من اومدم یه متن پرینت کردم که یه متن اینگیلیسی بود و خوندنش خیلی سخت بود و هم برای بچه ها جال بود هم بچه ها ساکت میشدن چون سخت بود که هی اون متن رو بخونن.

یا دو به دو تیمشون میکردم و اکثرا هم تیمیشون همونی بود که با هم دشمن بودن و یسری فعالیت های اماده پیرینت میکردم که هم هیجان داشته باشه هم اون ساختاری که اونروز یاد گرفتن رو انجام بدن

یا حتی یه کلاس داشتم 6 تا دختر نوجوون بودنن و واسه یاد گرفتن گرامر یه جمله رو تخته مینوشتم و بچه ها دونه دونه جمله اضافه میکردن و یه داستان تخیلی میساختیم و خود همین خیلی جالب بود

و حتی یه شاگرد داشتم حدودا 50 ساله که خصوصی میخواست زبان یادبگیره و ما خیلی کم کم یاد گرفتیم حرف بزنیم حتی بهش میگفتم صدای منو ضبط کنه و وقتی داره کارای خونه رو انجام میده ویسشو گوش کنه.
خلاصه که زبان یاد گرفتن به نظر من واسه هر شخصیتی متفاوته و من خوب اینو یاد گرفتم هر شخصیتی چجوری میتونه راحت تر زبان یاد بگیره.